Buuu, to już ostatni dzień naszego pobytu na Podlasiu. Objeździliśmy, to co planowaliśmy, trochę kilometrów udało się nakręcić, zobaczyliśmy sporo pięknych miejsc. Na finał natomiast zaplanowaliśmy sobie coś zupełnie niezwiązanego z rowerem. Postanowiliśmy wynająć kajak i zrobić mały spływ Podlaskim Przełomem Bugu.
Doczekaliśmy się wreszcie i pięknej pogody i uroczego miasteczka. Wybraliśmy się bowiem dzisiaj, ni mniej, ni więcej, tylko do Drohiczyna. Z Mielnika, czy Osłowa można do Drohiczyna dojechać ciekawym szlakiem "Bug Rajem dla Turysty".
W sumie to dzisiaj miał być tzw. dzień gospodarczy. Dla nas znaczy to mniej więcej tyle, że w tym dniu nie jeździmy na rowerach, tylko robimy jakąś wycieczkę samochodową, albo po prostu leżymy i odpoczywamy.
Głównym celem dzisiejszej wycieczki była powszechnie chyba znana stadnina koni w Janowie Podlaskim. Dobrze wypoczęci, po solidnym śniadaniu i z nadzieją wpatrując się w pięknie błękitne niebo, wyruszyliśmy w kierunku Mielnika, aby tam skorzystać z przeprawy promowej Mielnik - Zabuże i w ten sposób przedostać się na drugą stronę Bugu.
Niestety, tym razem meteorolodzy stanęli na wysokości zadania i trafnie przewidzieli, jeżeli nie opady, to przynajmniej temperaturę, która w ciągu dnia wynosiła niewiele ponad 10 stopni. Co tu dużo gadać - było po prostu chłodno i wietrznie. Dobrze, że wzięliśmy ze sobą na ten wyjazd jakieś cieplejsze stroje rowerowe, bo w krótkich spodenkach byłoby nam zdecydowanie zbyt zimno.
Czwarty dzień zaczęliśmy od tego, że skręciliśmy w niewłaściwą drogę. Po kolei jednak. Dzień wstał piękny i zapowiadał się na dość ciepły. Według prognoz miało być raczej słonecznie i bez deszczu. Zawsze to jakiś postęp w stosunku do kilku poprzednich chłodnych lub chłodnych i deszczowych dni.
Dziś wycieczki leśne i terenowe. Na całej około 70-cio kilometrowej trasie tylko jedno miasteczko: Człuchów. Poza tym jeziora, lasy, pola - piękna przyroda.
Pierwsza część relacji z rowerowej wyprawy szlakami Kaszubskiej Marszruty. Jeździliśmy w sierpniu 2016 i choć pogoda niespecjalnie dopisała, to i tak była to całkiem udana wyprawa.
Wreszcie, na koniec tygodnia, lipiec stał się lipcem. Od rana słońce i całkiem przyjemna temperatura. Zero deszczu, lekki powiew - znaczy się - wskakujemy na rowery.
I to jest pogoda na rowery!
Dziś w planie wycieczka do Narwiańskiego Parku Narodowego. Wyruszyliśmy wcześnie i w radosnych nastrojach, skierowaliśmy się do pierwszego punktu naszej podróży - wioski Kurowo, gdzie znajduje się siedziba NPN.
Po drodze kawa i coś do picia na stacji benzynowej przy drodze S8. Dlaczego tak? Po pierwsze dlatego, że odcinek Green Velo, którym dzisiaj jechaliśmy, biegnie równolegle z S8. Po drugie dlatego, że w tym rejonie przyjeżdżać przez wioskę, niekoniecznie oznacza: znaleźć w niej sklep. Była stacja - trzeba było korzystać. Zwłaszcza, że jak się później okazało, na pierwszy sklep trafiliśmy po jakichś dwóch godzinach jazdy.
Wracając do meritum. Siedziba NPN w Kurowie mieści się w uroczym dworku. Na terenie byłego parku dworskiego zlokalizowano ogródek dydaktyczny, jest wieża widokowa oraz kładka wśród bagien. Ładne miejsce, przyjemnie zorganizowane i przyjazne dla rowerzysty.
Kurowo - siedziba Narwiańskiego Parku Narodowego
W siedzibie Parku kupiliśmy bilety i ruszyliśmy w dalszą drogę w kierunku kładki Waniewo - Śliwno. Kładka, to ścieżka przyrodnicza łącząca brzegi Narwi.
Gdzieś na trasie
Największą atrakcją są przeprawy pontonowe przez koryta rzeczne. W połowie kładki, gdzie niegdyś była strażnica strzegąca przeprawy, obecnie stoi wieża widokowa.
Gdzieś w połowie kładki Waniewo - Śliwno
W oddali wieża widokowa na kładce
Kładka Waniewo - Śliwno to po prostu piękne miejsce. Wokół morze traw i trzcin, w zależności od pory dnia i roku, widać i słychać różne gatunki ptaków. To chyba jedna z niewielu okazji, aby suchą stopą i bez żadnego wysiłku przyprawić się przez tak duże bagna i rozlewiska.
Przeprawy mini promami przez odnogi Narwi
Przeprawy mini promami przez odnogi Narwi
Z ostatniego pontonu zeszliśmy po drugiej stronie Narwi, w Śliwnie. Stąd pojechaliśmy na Kruszewo, gdzie chcieliśmy zobaczyć przyczółek zerwanego mostu łączącego kiedyś Kruszewo z Kurowem. Most wybudowano w 1903 roku, a zniszczono już w czasie I Wojny Światowej. Odbudowano go ponownie dopiero w 1928 roku, lecz już w 1939 kolejna wojna doprowadziła do jego ponownego zniszczenia. Z tego wszystkiego powstała legenda, że po jedenastu latach od powstania mostu świat pogrąża się w wojnie, a sam most ulega zniszczeniu. W związku z tym mostu do tej pory nie odbudowano. Tyle legenda.
Widok z przyczółka zerwanego mostu w Kruszewie
Z zerwanego mostu w Kruszewie pozostał nam już tylko droga powrotna do Zajek. Wybraliśmy trasę przez Tykocin, żeby jeszcze raz zobaczyć to urocze miasteczko oraz trochę posiedzieć na ławce przy pomniku Stefana Czarnieckiego w promieniach lipcowego słońca, które niemal do końca dnia ładnie przygrzewało, sprawiając że w jego promieniach świat od razu stawał się radosny i kolorowy.
Gdzieś na trasie
Tak oto dotarliśmy do kresu naszego krótkiego podróżowania po niewielkim fragmencie Podlasia. Piękne to tereny. Wartościowe przyrodniczo, ciche, spokojne i puste. Jak wszystkie niemal tego rodzaju miejsca, także i to ma swoje problemy z pracą choćby, a raczej jej brakiem. Z ucieczką młodych i wymieraniem wiosek. Z brakiem perspektyw, bo przecież wszyscy nie mogą prowadzić gospodarstw agroturystycznych…
Jedna z wielu polnych kapliczek
Nie mamy na te problemy gotowych recept i rozwiązań. Zachęcamy jednak do odwiedzin tego pięknego regionu naszego Kraju, bo naprawdę warto. Miłośnicy przyrody, ciszy i ci, którzy niekoniecznie chcieliby wypoczywać na zatłoczonych bulwarach, na pewno nie będą Podlasiem rozczarowani!
Podobno dzisiaj w całej Polsce pogoda zupełnie nie wakacyjna. U nas też od rana pada deszcz. Na szczęście dzisiaj nasz zwyczajowy dzień gospodarczy. Odpoczynek od rowerów, jakieś małe pranie oraz wycieczka samochodowa po trochę dalszej okolicy.
Drugi dzień na Podlasiu. Od rana leje. Po prostu i zwyczajnie leje, jak z cebra. Dobra wiadomość jest taka, że według prognozy, około południa powinno przestać. Jest nadzieja na jakąś rowerową eskapadę.
W naszych rowerowych wędrówkach po Polsce, tym razem trafiliśmy na Podlasie. Okolice Wizny, Tykocina, Łomży oraz parków narodowych: Biebrzańskiego i Narwiańskiego. Nieco większy kawałek drogi do Białegostoku i takich na przykład Kruszynian czy Supraśla. Jakieś 100km do przejścia granicznego z Białorusią w Bobrownikach.
Ostatnia już część relacji z naszej tegorocznej wycieczki rowerowej po okolicach Sandomierza i terenach trochę bardziej odległych. Zapraszamy do czytania!
Drugi dzień naszej wycieczki. Tym razem wybraliśmy się wreszcie do Baranowa Sandomierskiego oraz do Ujazdu. Zapraszamy do drugiej części relacji z wyjazdu.
Tym razem wybraliśmy się na wycieczkę rowerową w okolice Sandomierza, Tarnobrzega i Baranowa Sandomierskiego. Czy warto się w te rejony wybrać na rowerach? Zapraszamy do pierwszej części relacji z wyjazdu.
Jak śpiewał Jacek Kaczmarski: “Długośmy na ten dzień czekali, z nadzieją niecierpliwą w duszy…” aż wreszcie pewnego dnia nadszedł czas na rowerową wyprawę do Sandomierza i nie tylko.
Wydaje się, że dopiero co ruszaliśmy na wyprawę do Kazimierza, a tymczasem mamy już kolejny maj i znowu wsiadamy na rowery, żeby zwiedzić kolejny kawałek naszego kraju.
Tym razem wybraliśmy się do Doliny Baryczy. Obszar ten to unikalne dzieło człowieka i przyrody. W ekosystemie doliny występuje około 250 gatunków ptaków. Dolina Baryczy to jeden z najcenniejszych w naszym kraju obszarów europejskiej sieci Natura 2000. Rejon jest jeszcze stosunkowo mało znany turystycznie.
Rowerem po Dolinie Baryczy
Na ptactwie jakoś szczególnie się nie znamy, nie mamy jednak nic przeciwko urokliwym wycieczkom w otoczeniu pięknej przyrody. W ogóle lubimy raczej miejsca ciche i spokojne, stąd właśnie taki, a nie inny cel naszej tegorocznej majówkowej wyprawy rowerowej.
