Prosto i aktywnie

Na początku chcemy zaznaczyć, że nie jest to żadnego rodzaju reklama, wpis sponsorowany, czy wpis na życzenie. Piszemy to, ponieważ wierzymy, że warto.

Kalendarz Kotografika 2015

Jak pewnie większość ze Stałych Czytelników naszego bloga wie, mamy w domu dwa koty (no, nie licząc tych, które mamy w głowach, ale o tym kiedy indziej). W związku z tym bliski jest nam, a szczególnie Matyldzie, los zwierząt domowych i nie tylko.

Pewnego dnia, buszując po internecie, Matylda trafiła na stronę jedynego w Polsce kociego hospicjum.

Teraz uwaga dla wszystkich, którym te tematy są obce, którzy tego nie rozumieją (miejsce psa jest przy budzie itp), którzy dziwią się, jak można pomagać kotom, psom, czy tygrysom, robić dla nich hospicja itp, zamiast np. pomagać rodzinom wielodzietnym, sierotom i wdowom, że to taka fanaberia itp.: dla nas nie jest dziwne i nie widzimy niczego zdrożnego w tym, że ktoś postanowił założyć kocie hospicjum i pomagać zwierzętom.

Uważamy, że jest to ważne i potrzebne działanie. Czasem, patrząc na zachowania co niektórych "ludzi", odnosimy wręcz wrażenie, że ludzkość bywa trochę przereklamowana...

Jeżeli uważasz takie postępowanie za dziwaczne, właściwe dla zgryźliwych starych panien itp, to trudno. Masz do tego prawo.


Lojalnie jednak uprzedzamy, że ten wpis będzie dotyczył hospicjum dla kotów oraz zachęcał do okazania pomocy tym zwierzętom. 

Tyle w kwestii formalnej. Przechodząc do meritum. Pozwolimy sobie skorzystać z oficjalnych informacji o tej instytucji zamieszczonych w wydaną przez nią kalendarzu i ulotkach informacyjnych. 

Stało się. Nasze kociaki dostały wreszcie nową zabawkę: szeleszczący tunel dla kota!


Z zamiarem kupna takiej atrakcji nosiliśmy się od jakiegoś już czasu, ale wiecie - albo i nie - jak to jest z kotami. Główny problem jest taki, że one najbardziej lubią bawić się tym, co niekoniecznie do tego celu zostało stworzone.


Najlepszą chyba "zabawką" dla Merlina są kartony. Wszelkiego rodzaju pudełka, do których można wejść i które można podrzeć na drobniutkie kawałeczki. Gdzieś tam na jednym ze zdjęć widać fragment aktualnie molestowanego pudła.

Kiedyś nawet zgromadziłem kilka pudeł przeróżnych rozmiarów, powycinałem w nich otwory w różnych miejscach i przy pomocy taśmy klejącej zmajstrowałem coś w rodzaju kartonowego domku-tunelu, w którym można było się chować, przełazić przez dziury i znienacka wyskakiwać na przeciwnika.

Zabawy było co niemiara, ale ponieważ były to kartony, to w niedługim czasie zostały dość mocno poszarpane szpileczkowymi ząbkami Merlina i konstrukcja się rozpadła.

Koniec końców kupiliśmy ten specjalistyczny szeleszczący tunel dla kota. Tunele dla kotów występują w wielu różnych wzorach, kolorach i rozmiarach. Ten, który my kupiliśmy, zrobiony jest z dwóch warstw jakiegoś ortalionopodobnego materiału, pomiędzy którymi, na moje oko, wszyta jest szeleszcząca folia. Długość 115 cm, średnica 30 cm. Dodatkowo tunel posiada dwa wąskie rękawy, przez które koty mogą się przeciskać, co nawet udało mi się na jednym ze zdjęć uwiecznić. Tunel wykonany jest przyzwoicie, żadne ostre zakończenia drutów nie wystają, a to że składa się z trzech warstw powoduje, że wygląda na całkiem solidny (chociaż dla kocich pazurków raczej nie będzie stanowił wyzwania...).

Trzeba przyznać, że początkowe zainteresowanie ze strony kotów, a właściwie jednego - Merlina (drugi, stary rezydent obserwował szeleszczące cudo z bezpiecznej odległości, spod stołu) - było dość duże. Kotek wchodził do tunelu, przechodził przez niego, przeciskał się przez wąskie rękawki, zaczajał się i... za nic nie pozwolił, żeby jego starszy kolega (kiedy ten wreszcie zdecydował się wyleźć spod stołu) do tunelu wszedł.

Skutkiem tego rozpoczęła się mała wojna o wejście do tunelu, a później tradycyjne już, szalone gonitwy po całym mieszkaniu. Zamieszanie trwało może z pół godziny, po czym obaj zawodnicy zalegli w fotelach - każdy w swoim oczywiście - i posnęli snem sprawiedliwych :)

Szeleszczący tunel dla kota - warto kupić?

Co będzie dalej nie wiadomo. Minął dopiero jeden dzień od zakupu tunelu. Czy koty będą chciały się w nim bawić? Czy będzie dla nich atrakcją? Zobaczymy. Plan jest taki, żeby tunel był rozłożony przez kilka dni, po którym to czasie schowamy go po to, żeby ponownie po kilku dniach rozłożyć. Być może taka metoda nie doprowadzi do szybkiego znudzenia zabawką, co u kotów jest bardzo częstym zachowaniem.

Czy warto zatem kupić szeleszczący tunel dla kota? Myślę, że warto. Warto choćby dlatego, że koty dla dobrej kondycji psychicznej potrzebują stale jakichś nowych bodźców, szybko się nudzą, chcą zawsze czegoś nowego, czegoś, co zmusza je do "kombinowania" i wzbudza zainteresowanie i ciekawość. Poza tym zabawka majątku nie kosztuje. W przypadku braku zainteresowania ze strony kota można tunel złożyć i schować - dużo miejsca nie zajmie, a być może dzięki niemu zapewnimy naszemu kociakowi długie godziny wspaniałej zabawy!

Tym razem nasz drugi kot o nieco groźnym spojrzeniu. Niech jego imię na razie pozostanie owiane mgiełką tajemnicy... Kto go tam wie, co on tak naprawdę potrafi...

Tak przy niedzieli kilka fotek, naszego Merlina (Kot Merlin, czyli historia przybłędy - przeczytaj, jeśli chcesz wiedzieć więcej o tym stworze), który bardzo, bardzo, ale to bardzo lubi chować się w różnych zaimprowizowanych "norach" i "jamach".

Nasz drugi kot raczej zupełnie nie jest zainteresowany tego rodzaju miejscówkami. Kot to w ogóle bardzo ciekawe stworzenie. Każdy ma zupełnie inny charakter, upodobania i przyzwyczajenia. Pewnie, że są "ogólnokocie" przyjemności, lecz dodatkowo każdy chyba kotek ma swoje indywidualne zachowania.

Niedługo Merlin dostanie coś, co mamy nadzieję, bardzo mu się spodoba. Na razie to niespodzianka :)

Oto kot. Przedstawiamy naszego prawie białego kota noszącego, jak na kota przystało, dostojne imię Merlin. Kocurek przybłąkał się do nas jakieś sześć lat temu jesienną porą.... Był mały, chudy, brudny i zaniedbany. Żal było zostawić... i chociaż specjalnie uczuciowy nie jestem, to jednak ten mały brudas jakoś mnie wzruszył o Matyldzie nie wspominając.

W ten oto prosty sposób Merlin został naszym domownikiem. Na początku zafundowaliśmy mu "pełny przegląd" u weterynarza, odrobaczanie itp mało przyjemne zabiegi. Dość długo walczyliśmy z jego uszami. Kot miał uszy porównywalne do kopalni króla Salomona. Brudne, to mało powiedziane, a za czyszczeniem ich nie przepadał... Na szczęście był na tyle mały, że jakoś, krok po kroku, doprowadziliśmy mu te uszy do zadowalającego stanu. Jego całego zresztą też.

Podczas jednej z wizyt u weterynarza Merlin tak się wystraszył, że schował się w samochodzie pod deską rozdzielczą. Nie mam pojęcia jak on to zrobił. Położyłem go na przednim siedzeniu, bo nie mieliśmy jeszcze wtedy transportera do przewozu kotów, zamknąłem drzwi, poszedłem na miejsce kierowcy wsiadam, kota nie ma... Szukam pod siedzeniami wołam, kiciam... kota nie ma. No ładnie - myślę sobie - pewnie wykorzystał jakiś moment zanim zamknąłem drzwi i wymknął się z samochodu... Matylda mnie zabije. Wychodzę z auta, szukam, wołam, kota nie ma. No nic - pomyślałem - pewnie w strachu gdzieś uciekł i już go nie znajdę (wiem, jestem bez serca...). Jadę do domu. Będę się tłumaczył.

Dojechałem do domu, wjechałem do garażu, zgasiłem silnik i jakoś przez moment jeszcze siedziałem w fotelu, a tu słyszę, coś skrobie pod deską rozdzielczą, tam gdzie drążek kierowniczy. Myślę sobie - co tam znowu z tym samochodem się dzieje - skrobania pod kierownicą jeszcze nie grali. Wychodzę z auta, wciskam głowę pod kierownicę, patrzę, a tam moja zguba jakoś nieprawdopodobnie wciśnięta pomiędzy drążek kierowniczy, wszystkie kable, kostki elektryczne i pozostałe ustrojstwa.

Byłem prawie pewien, że skończy się na demontażu tych wszystkich nieszczęsnych plastików, kabelków itp pierdółek. Na szczęście kot to kot i w jakiś sobie tylko znany sposób powyginał się tak, że bez wybebeszania samochodu udało go się spod tej nieszczęsnej deski rozdzielczej wydostać.

Teraz Merlin jest już dorosłym kocurem, co prawda jest mało poważny jak na swój wiek, ale dzięki temu nasz drugi kot przeżywa przy nim drugą młodość. Tak, tak, mamy drugiego kota, ale o nim innym razem.
Zdjęcia są jakie są. Część robiona starym telefonem. Część aparatem. W ogóle dobrze, że jakieś zdjęcia udało mi się zrobić, ponieważ Merlin jest bardzo czujny i nie lubi, gdy ktoś zbliża się do niego z jakimś dziwnym urządzeniem w ręku. Poza tym jest bardzo ruchliwy i nie chce pozować... ;)