Jest to trzecia i ostatnia część opisu naszej niedługiej przygody z bieganiem - pierwszą cześć znajdziecie tutaj: Część I, a drugą tutaj: Część II.
- Tak, tak, Matyldo i do tego Stanisława Bozowska, Paweł Obarecki i biegamy... ;)
- Bardzo śmieszne!
- Żartuję. Faktycznie, tutaj, jak i we wszystkim trochę wytrwałości i samozaparcia jest potrzebne, ale tylko na początku. Później już w zasadzie nie myśli się o tym, że "znowu trzeba iść i biegać", tylko zakłada się buty i "wychodzi na bieganie"... po prostu. Podsumowując tę naszą nieco może przydługą rozmowę:
- Tak, ale w czasie "rehabilitacji" postanowiłem nieco podszkolić się w teorii dotyczącej biegania i w ręce wpadła mi książka Jeffa Gallowaya "Bieganie metodą Gallowaya. Ciesz się dobrym zdrowiem i doskonałą formą!". To był strzał w dziesiątkę! Przeczytałem, że bieganie metodą Gallowaya polega na marszobiegu, czyli włączeniu w biegi przerw na marsz. Pomyślałem sobie, że to idealna metoda dla nas - początkujących truchtaczy. Co więcej, Galloway twierdzi, że przeplatając bieg przerwami na marsz
unikniemy zbytniego zmęczenia, zredukujemy ryzyko kontuzji i pozwolimy organizmowi powoli dostosować się do związanego z bieganiem rodzaju ruchów.
- Matylda, pamiętasz jak to nasze bieganie się zaczęło?
- Najpierw przez dwa lata chodziliśmy na spacery, bo ja zawsze chciałam i lubiłam spacerować, a i ty w końcu dałeś się na te spacery namówić. Żeby być dokładnym: na spacery chodziliśmy w okresie jesienno-zimowo-wiosennym. Latem był rower - tradycyjnie, ale o rowerze kiedy indziej. Później wymyśliliśmy nordic walking, z którego, poza zakupem kijów, nic nie wyszło...
